Bazen söylenecek sözlerin, yazacak kelimelerin bittiğini düşünürüz. Oluruna bırakırız her şeyi. Ne olacaksa olsun ama hızlıca olsun isteriz. Her şey bitmiş gibi gelir karanlıklar içinde boğulurken. Oysa ki,  karanlığımız içindeki o ışık süzmesini fark etsek, her şey değişecektir. Yanlış yönlere bakmayı tercih ettiğimizden ya da sadece dosdoğru baktığımızdan karanlığımız içinde boğuluruz. Kafamızı  sağa-sola çevirebilsek ya da aşağı yukarı oynatabilsek göreceğiz o ışığı, o umudu. Ve işte o an karanlığı aydınlığımızla boğacağız. Bak şimdi etrafına gör ışığı. Unutma ki güneşin doğduğu her ufukta, umuda giden bir yol vardır...