Bazı kırgınlıklar geçmiyor. Kırıklıkları kalbe batıyor. En derine gömüyorsun ama işte olmuyor batmaya devam ediyor. Mutlu anında, düşünmediğin bir zamanda o sızıyı hissediyorsun ve aklına geliyor. Üzülüyorsun hem de çok. Ama söyleyemiyorsun, yine içine atıyorsun...Değer verdiklerinin en ihtiyacın olduğu zamanda yanında olmadıklarını görmek...En büyük hayal kırıklığı, en büyük kırgınlık...Sanırım en doğrusu takmamak, doğduğun gibi tek başına yaşamaya alışmak...