Bazı kırgınlıklar geçmiyor. Kırıklıkları kalbe batıyor. En derine gömüyorsun ama işte olmuyor batmaya devam ediyor. Mutlu anında, düşünmediğin bir zamanda o sızıyı hissediyorsun ve aklına geliyor. Üzülüyorsun hem de çok. Ama söyleyemiyorsun, yine içine atıyorsun...Değer verdiklerinin en ihtiyacın olduğu zamanda yanında olmadıklarını görmek...En büyük hayal kırıklığı, en büyük kırgınlık...Sanırım en doğrusu takmamak, doğduğun gibi tek başına yaşamaya alışmak...

Bazen söylenecek sözlerin, yazacak kelimelerin bittiğini düşünürüz. Oluruna bırakırız her şeyi. Ne olacaksa olsun ama hızlıca olsun isteriz. Her şey bitmiş gibi gelir karanlıklar içinde boğulurken. Oysa ki,  karanlığımız içindeki o ışık süzmesini fark etsek, her şey değişecektir. Yanlış yönlere bakmayı tercih ettiğimizden ya da sadece dosdoğru baktığımızdan karanlığımız içinde boğuluruz. Kafamızı  sağa-sola çevirebilsek ya da aşağı yukarı oynatabilsek göreceğiz o ışığı, o umudu. Ve işte o an karanlığı aydınlığımızla boğacağız. Bak şimdi etrafına gör ışığı. Unutma ki güneşin doğduğu her ufukta, umuda giden bir yol vardır...